Onze zorgondernemers hebben eens per jaar een inspiratiegesprek met een ondernemerscoach. Dan staan ze even stil bij zichzelf en hun bedrijf. Lammien Spang van Gelukkig bij Lammien had onlangs een gesprek met ondernemerscoach Michelle. Lees hier haar verhaal.

Ook als gelukstrainer is het fijn om zelf ook getraind te worden. Als je aangesloten ben bij Samen Sterk Zorg, mag je eens per jaar een sessie bij een ondernemerscoach afspreken. 

Aangezien ik veel mensen adviseer om eens buiten je comfortzone te kijken, vind ik dat ik zelf dat voorbeeld ook moet laten zien. Ik hoorde over paardencoaching. Het coachen gebeurt door de paarden en de paardencoach vertaalt wat de paarden vertellen. Dat leek mij heel interessant. Wat kunnen paarden nu spiegelen?

Afspraak gemaakt en toch maar even wat informatie gevraagd. Niet je mooiste kleding aan en laarzen mee. Nou dat moet zeker lukken. Ik ben opgegroeid op de boerderij, tussen de koeien. Met paarden heb ik niets. Ik ben er niet echt bang voor, maar heb ook nog nooit heel dichtbij paarden gestaan. Ik heb twee keer op een paard gezeten, maar dat was met de ruiter naast mij en de teugels in de hand.

Daar ging ik dan. Wat een rit er naar toe. Het was niet heel ver, maar wel door allerlei landerijen. Toen de weg helemaal ophield en ik voor een groot hek stond, was ik op de plaats van bestemming. De coach stond me al op te wachten met een paar grote honden. Eerst gingen we binnen kennismaken. Een warm welkom. Na een kop thee en wat gesprekjes, kwam de grote vraag. “Kan ik je ergens mee helpen?” “Is er iets wat je graag wilt aanpakken?”

Ja, deze vraag stel ik zo vaak tijdens een gelukstraining. Dan lijkt het zo gewoon, totdat je zelf de vraag gesteld krijgt. Ik had er van te voren natuurlijk over nagedacht. Maar ach iedereen heeft het wel eens druk en eigenlijk ben ik best toe aan iedere vakantie die we hebben. Natuurlijk gebeuren er dingen die je bezig houden. Soms houden ze je heel erg bezig, maar dat lost zich meestal vanzelf wel op. Wat ik wel lastig vind als werkende moeder is balans vinden in mijn tijd. Het gezin, mijn werk, huishoudelijke taken en wat ik eigenlijk een van de belangrijkste aspecten vindt; vrije tijd. Dat blijft lastig. Soms lijkt het of je geleefd wordt.

Nadat ik dat verteld had, stelde Michelle (de coach) voor om naar de paarden te gaan. Voordat we gingen vertelde ze kort over de paarden. Er waren er vijf. Ik weet niet precies meer wat ze vertelde, maar een ding heb ik goed onthouden. Er was een getraumatiseerde merrie, die ik in de gaten moest houden. Zij was niet altijd verdraagzaam en heeft wel eens mensen uit de bak gewerkt. Dat vond ik wel spannend. Wat als dat dier op mij afkwam. Ik weet niets van paarden. Ik sprak mijn bezorgdheid uit. Michelle stelde me goed op mijn gemak. Ze bleef bij me in de buurt en er kon niets gebeuren. Ja dan kan je er alleen maar op vertrouwen dat het goed gaat. 

Daar ging ik dan met mijn laarzen door de modder naar de vijf coaches. Alle paarden liepen langs. Een heel lief klein paardje genaamd Trui, observeerde alles goed. Ook een geel paard (volgens mij een fjord) kwam naar me toe. Hij snuffelde en werd later weggestuurd door de getraumatiseerde merrie. Zij kwam naar me toe en legde haar hoofd op mijn schouder. Wow wat een grote bek in mijn nek. Gek genoeg was ik helemaal niet bang. Michelle vroeg of ik een rondje met de merrie wilde lopen. Daar ging ik. Het touw in de hand en de merrie gaf wel door duwtjes aan waar ik naartoe moest. Wel wat onwennig, maar volgens mij ging het best goed. Michelle vroeg hoe het voelde? Ik vertelde dat ik het best goed vond gaan en vroeg of zij dat niet vond. Ze stelde mij steeds vragen, waar ik heel erg over na moest denken. Best lastig met een paar paarden die je bezig houden, terwijl je toch op je hoede bent. Het viel Michelle op dat de merrie de route voor mij bepaalde. Ze vroeg of ik vaker moeite had met de regie in handen houden. Wow die kwam binnen. Voor anderen dingen regelen gaat mij best goed af, maar wat wilde ik nu zelf. Vraag je wel eens hulp, was de volgende vraag? Nog zo’n lastige vraag. Ik voelde de moed een beetje in mijn schoenen zakken. Deze wending had ik niet verwacht. Ik voelde dat de touwtjes (die ik best graag vasthoud) langzaam uit mijn handen gleden. De tranen stroomden over mijn wangen. Geef je wel je grenzen aan? Wat een confronterende vragen. Daar kwamen de verhalen. Alles kwam als een stortvloed naar buiten. 

Het gele paard stond tegenover mij en snuffelde met haar bek aan mijn handen. Net of het zeggen wilde: “Het gaat goed, toe maar.” Ik voelde dat het paard mijn gouden armbandje in de bek had. Het zat er een beetje op te knabbelen. Dat vond ik wel lastig, ging dat goed. Later voelde ik de tanden in mijn hand. Steeds iets harder. Ik was steeds meer op mijn hoede, totdat ik gebeten werd. Dat deed echt zeer. “Auw”, schreeuwde ik. Dat paard bijt me. Michelle keek me aan en vertelde dat ze het heel lang vond duren, voordat ik aangaf dat het pijn deed. Ik mocht duidelijker mijn grenzen aangeven. Ik vertelde dat ik het lastig vond bij paarden, omdat ik niet wist wat er ging komen en ik ben toch een beetje op mijn hoede met de paarden. Ik weet niet wat goed is en wat niet. Nadat ik dit gezegd heb gaat het gele paard naar achteren en legt de merrie  weer zijn hoofd op mijn schouder. Wat bijzonder. 

Zo waren er nog veel meer kleine dingen die de paarden lieten zien. Heel veel geleerd van Michelle en natuurlijk van de andere coaches. Fijn dat Michelle de boodschap van de paarden zo goed kan vertalen. Natuurlijk moest ik nog een rondje met de merrie door de bak lopen. Dat ging heel anders. Ik wist nu waar ik aan toe was en durfde veel beter de leiding te nemen. Wat een verschil met het begin. Ik bepaalde nu waar ik heen wilde en liet me niet meer aan de kant drukken. Mooi om te zien dat het paard mij helemaal volgde en het voelde heerlijk. Ik had de leiding.

Na een lekker kopje thee binnen en een nabespreking, ging ik moe maar heel voldaan naar huis. Wat een waardevolle les heb ik van de paardencoaching geleerd. Ik ga graag nog eens naar Michelle en haar paarden toe. Volgens mij kunnen de paarden me nog veel meer leren.