Het is bijna Moederdag! Onze zorgverlener Kimberley van der Zwaag van Kimberley Kinder- en Jeugdbegeleiding is net moeder geworden en daarover schreef ze deze ontroerende blog over ‘genieten’

“Gefeliciteerd, geniet ervan!” 

Je zult wel denken: waarom dan deze blog beginnen met deze – op het eerste gezicht- goedbedoelde gelukswens? 

Van de honderd geboortekaartjes die we mochten ontvangen voor de geboorte van onze zoon Sven, stond deze prachtige boodschap zeker op tachtig geschreven. En dan hebben we het nog niet over alle Facebook berichtjes, kraambezoekjes en Whatsappjes. Het was me duidelijk: als kersverse moeder was het de bedoeling dat ik ging genieten. Genieten, want: ‘ze zijn zo weer groot’. Of zoals onze kraamhulp zei: ‘voor je het weet zit hij met zijn vriendin op de trekker’. 

Negen maanden lang heb ik me verheugd op het moederschap. Moeder worden: lekker de hele dag kroelen en knuffelen met de kleine. Kortom; dat genieten, dat zou zeker goed komen! Er had geen groter contrast kunnen zijn met hoe ik het moederschap beleefde in die eerste weken.

Genieten? Hoe dan? De hormonen gierden door mijn lijf, ik voelde me hopeloos verloren. Mijn lichaam voelde alsof ik door een vrachtwagen was overreden, om over mijn spiegelbeeld nog maar niet te spreken. Iedere ochtend weer zat ik de eerste week in tranen aan tafel bij mijn (overigens fantastische) kraamhulp. Dat genieten was in mijn optiek totaal overschat. Hoe moest dit ooit goed komen?

De borstvoeding was een drama: lekkende borsten, te weinig productie, kolven, tepelhoedje, borstvoedingsthee, kruidentabletten, nog meer kolven en uiteindelijk: bijvoeden. Ik faalde. Ik was vol vertrouwen begonnen, mijn lijf was er immers toch voor gebouwd om een kind te voeden? Waarom lukte mij dit niet?

Alsof dat nog niet genoeg was, begonnen in de tweede week de beruchte krampjes. Waar ik van te voren dacht dat ik mijn kindje wel rustig kon krijgen door hem gewoon te knuffelen, leek niets te helpen. Het voelde als falen… Iedereen had wel weer een nieuwe tip: speciale flesjes, koemelk vrij eten, water koken, rechtop voeden, geen borstvoeding en kunstvoeding combineren, goed laten boeren, masseren, wiegen, speciale druppeltjes.. Ik werd er gek van en googlede me suf. 

Ondertussen kende de postbode mij bij naam, want ik bestelde alle babyboeken die ik kon vinden bij bol.com. Op zoek naar dé manier om mijn zoontje in slaap te krijgen. Zodra ik onze zoon in de kinderwagen legde was het namelijk krijsen geblazen.. Ik kende alleen maar tevreden slapende baby-tjes uit mijn omgeving. Er moest iets zijn dat iedere moeder wist, behalve ik.. Helaas.. Tien boeken verder had ik nog steeds niet de gouden tip gevonden.

Ik begon me echt af te vragen of ik wel geschikt was voor het moederschap. Ik twijfelde aan alles en wist me echt geen raad. Of zoals manlief scherp opmerkte: ‘nog een en ik kan je naar de PAAZ’ brengen’.

En hoe moest dat nou met die wachtlijst aan kraamvisite? Sven was inmiddels al 3 weken en nog steeds zat ik er niet echt op te wachten.. Want.. wat zou die visite wel niet denken van deze klunzige moeder, die maar wat aanrommelde? 

Er moest toch een oplossing zijn? 

En ja, die vond ik! Toen ik na 4 weken de tijd nam om mijn kraamtijd nog eens over te doen. Mijn lieve moeder vond ik bereid om mij hierbij te helpen. Ik liet me lekker 3 dagen vertroetelen, knuffelde met mijn zoontje, zette mijn telefoon uit, nam de tijd om eens uitgebreid te douchen, ging naar buiten en zei al het kraambezoek af. 

Door stil te staan kwam eindelijk het antwoord op al mijn vragen. Al die tijd zocht ik de antwoorden buiten mijzelf. Ik paste alle adviezen van andere mensen toe, dacht de oplossing te vinden in boeken en hoopte dat Google mij de juiste handvatten zou aanreiken. Maar inmiddels weet ik dat dit niets oplevert. 

Het echte antwoord lag namelijk in mij. Ik, als kersverse moeder, droeg het al die tijd al bij me. Heel af en toe fluisterde het al in die eerste weken.. En in die vijfde week kon ik mij er pas voor open stellen. Uit mijn hoofd en in mijn hart…

En daar werd alles een stuk makkelijker van…

Dus verspil ik nu geen tijd meer aan het in slaap krijgen van mijn baby, maar draag ik hem lekker de hele dag in de draagdoek bij me. Kolf ik alleen nog als ik daar zin in heb. Vraag mijn schoonmoeder om te koken als het me zelf niet lukt. Laat ik de kleine man eerst aan de borst drinken en geef daarna een flesje. Laat ik mijn zoontje gerust bij mij in bed slapen. Zeg ik zonder schuldgevoel dat ik geen zin heb in bezoek van de buurvrouw van mijn overgroottante (die ik voor het laatst zag toen ik 8 was). Bel ik mijn moeder als het me allemaal even teveel wordt. Schop mijn man het bed uit om een flesje te maken. Pak ik mijn ventje op zodra hij huilt en knuffel hem zoveel ik kan. 

Kortom: ik luister naar mijn gevoel. Diep van binnen wist ik het natuurlijk allemaal allang. Het duurde een tijdje voor ik er op durfde te vertrouwen. En nu kan ik eindelijk zeggen: ik geniet met volle teugen van het moederschap! 

Moeder zijn. Ik ben slechts 7 weken onderweg, maar alle clichés zijn waar. Het is prachtig.

Prachtig én zwaar. 

Dus zeg ik deze Moederdag tegen mijzelf: je doet het goed.

Je doet het heel goed en daar mag je nooit aan twijfelen!