Een tijd geleden kwam ik met burn-out verschijnselen thuis te zitten. Naar, maar niet vreemd voor mensen van mijn generatie. Een burn-out is zo een vage verschijning die terwijl het heel naar is, misschien wel één van de beste ervaringen van je leven is.

Ja, tijdens een burn-out is het leven een hel. Tenminste, zo voelde ik dat. Maar als je dan na een lange periode herstelt, begin je ineens te beseffen dat jij veel duidelijker weet waar jouw grenzen liggen.

Tijdens die periode van herstel, moest ik leren ‘nee’ zeggen. Nee sorry, ik kan niet op je verjaardag komen, want zoveel mensen tegelijk kan ik momenteel niet verdragen. Of  Nee, je mag niet langskomen, dat kan ik nu even niet handelen’. Maar op een gegeven moment, heb je geen zin meer om een reden te geven. Het kost namelijk best wel wat moeite om ‘nee’ te zeggen tegen je vrienden, helemaal als je al heel weinig energie hebt. Dus ik sprak na een tijdje in vrij korte antwoorden en zei steeds vaker ‘nee’.

Dit was voor de mensen om mij heen niet leuk natuurlijk, mijn vriendin die alleen naar verjaardagen moest. Mijn zus waar ik 5 minuten op verjaardag bezoek was en weer weg ging omdat ik het te druk vond. Zelf, begon ik het steeds meer te waarderen. Want het moment dat ik ‘nee’ zei tegen iemand anders, betekende voor mij dat ik ‘ja’ zei tegen mijzelf. Want met elke ‘nee’, gaf ik mijzelf de ruimte om te herstellen en zei ik ‘ja’ tegen mijn gezondheid.

Inmiddels ben ik, naar eigen zeggen, hersteld. Desalniettemin, zeg ik nog steeds vaak nee. Ik zeg nee tegen dingen waarvan ik weet dat ze veel energie kosten. Niet altijd, maar wanneer ik merk dat mijn energieniveau laag is, zeg ik nee. Wanneer ik merk dat ik het druk heb, of dat mijn hoofd vol zit, zeg ik een afspraak met vrienden af. Niet alleen omdat ik weet dat ik voor mijn vrienden op zo’n moment ook niet echt een toevoeging ben, maar vooral omdat ik weet dat wanneer ik wél ja zeg op zo’n moment, ik daar zelf niet beter van word.

Sinds ik mij comfortabel voel bij vaker ‘nee’ zeggen, heb ik een stuk meer rust in mijn hoofd. Door nee te zeggen, heb ik tijd om te ontspannen, tot rust te komen en mijn eigen ding te doen.
Ik ben totaal niet van het ‘zweverige gedoe’, zoals ik dat zelf noem. Maar door nee te zeggen tegen anderen, heb ik geleerd om ja te zeggen tegen mijzelf, en ben ik ook meer van mij gaan houden. ‘Nee’ zeggen, is sinds mijn burn-out dan ook het beste wat ik kan!


Ton werkt als zzp-er en is onder andere marketeer bij Samen Sterk Zorg.