Ik wil jullie graag meenemen in het verhaal van een meisje wat altijd in gevecht was met haar lijf en haar gewicht.

Al van jongs af aan werd er op het eten gelet, want dit meisje had aanleg om zwaarder te worden. Dit zorgde ervoor dat ze nooit tevreden was met haar lijf, en er erg onzeker over was, jaloers was op haar dunnere vriendinnen, en zich altijd Dikkertje Dap voelde. Ze eiste veel van zichzelf, niet alleen in het verliezen van haar gewicht, maar ook in prestaties bijvoorbeeld op school. Nooit was ze tevreden over zichzelf.

Ook was ze een ster in anderen helpen en zichzelf hierin weg te cijferen, want als ze met anderen bezig was hoefde ze immers niet met zichzelf bezig te zijn. Elke keer als ze een foto van zichzelf zag of zichzelf bekeek in de spiegel zag ze een mega dik wicht. En daar schaamde ze zich voor. Nooit voelde ze zich fijn in haar lijf. Kleding vond ze altijd stom staan en in haar ogen zat het altijd te strak en zagen haar vriendinnen er beter uit.

Zwemmen was een drama, want ja, met een handdoek om je lijf zwemmen is niet handig, dus moest die handdoek af voordat ze in het water sprong. Dat kan een hele operatie zijn, want nooit zijn er stoelen waar je de handdoek op kan leggen dicht bij de zwembadrand. Je moest altijd een stuk lopen, bij elke stap richting het zwembad voelde het alsof ze steeds kleiner werd en de onzekerheid was enorm. Zo waren er in het dagelijks leven heel veel dingen waar dit meisje tegen aan liep. Maar vooral liep ze tegen zichzelf aan, want ze hield niet van zichzelf. En wanneer ze zich slecht voelde, dan had ze vreetbuien tot ze misselijk was.

Ze kwam er per toeval achter dat laxeertabletten ervoor zorgden dat ze snel naar de wc kon en dus niet in gewicht toenam. Ze had helemaal uitgevogeld wanneer ze de tabletten kon nemen en wanner ze dan naar de wc moest, zodat niemand erachter kwam. Stiekem kocht ze steeds de laxeertabletten. Wat begon met 1 keer per week 1 tablet, werd al snel 3 tabletten om de dag.

Ze maakte haar lijf stuk, alleen ervoer ze dit nog niet zo. Tot haar vriend erachter kwam en zei dat ze moest stoppen, dit was na 3 jaar tabletten slikken. En heel veel klachten in haar lijf verder. Ze beloofde te stoppen, dit ging met vallen en opstaan. Ze zocht hulp, pas toen ze volwassen was, om er over te praten en te ontdekken waardoor ze niet van zichzelf hield. Dat was namelijk nodig, ze moest weer van zichzelf houden. Ze leerde dat ze goed was zoals ze was, en dat er gezonde manieren zijn om op gewicht te blijven of om zelfs te kunnen afvallen. Er moesten veel oude patronen doorbroken worden om weer sterk te kunnen staan en nieuwe uitdagingen aan te durven gaan.

Pas 2 jaar geleden durfde ze het stripje laxeertabletten die ze altijd mee had in haar tas, voor het geval dat, weg te gooien. Omdat ze toen pas voelde dat ze sterk genoeg was.  
Doordat er vroeger niet zoveel hulp was op het gebied van overgewicht wist ze dat ze dit niet eerder had kunnen behalen. Ze maakt er wel haar missie van om kinderen en hun gezinnen die te maken hebben met overgewicht te helpen, zodat zij niet tot hun volwassen leeftijd dit gevecht hoeven te voeren. Ze helpt kinderen om al velen malen eerder van zichzelf te houden en te leren wat ze echt nodig hebben, wat hun onderliggende behoefte is van bijvoorbeeld eetbuien.

Ik ben daarom enorm dankbaar dat ik mag meewerken aan het project KidsLife. Want ja, dat meisje van hierboven ben ik. Door jezelf te leren kennen en even opnieuw kennis te maken met jezelf kan ook jij een nieuwe start maken naar een persoon die van zichzelf houdt en zichzelf begrijpt.

Wij van KidsLife zijn er voor jou, om er samen met jou voor te zorgen dat jij je weer zeker voelt over jezelf en dat jij trots bent op wie jij bent.

Lieve groet,

Madelon